7: Op een (bijna) onbewoond eiland

Zoals we al aankondigden in de vorige blog, ging de reis verder naar San Blas. 

We werden rond half 6 ‘s morgens opgehaald met een grote 4x4 auto waar al wat toeristen in zaten. Wij pasten nog net op de middelste bank erbij en met wat gepuzzel paste ook onze rugzak in de achterbak. De autorit bedroeg iets van 3,5 uur. De eerste 2 uur gingen vrij voorspoedig en we stopten even voor een pauze voor koffie en een broodje. Daarna reden we door de bergen verder naar de haven aan de Caribische kust ten oosten van het Panamakanaal.

Een Amerikaan die bij ons in de auto zat en de reis al vaker had gemaakt, zei dat veel mensen ziek worden in de auto vanwege de vele bochten en stijgingen en dalingen. Dus voor de zekerheid maar een reistabletje genomen. Mirjam zat in het midden van de auto met goed uitzicht op de weg, dus zij had er niet zoveel last van. Maar Floris kon de weg niet zien vanaf zijn plekje en die begon na een tijdje behoorlijk groen te zien. Maar uiteindelijk uit de bergen, uit de auto en in de boot. De meeste mensen werden op een eiland afgezet waar veel Israëliërs heen gaan. Daar maken ze ook veel ander voedsel klaar. Wij gingen gelukkig door naar een ander eilandje zonder andere toeristen. 

Wij zitten op het eilandje Narasgandup. Een van de 365 eilanden van het archipel San Blas, onderdeel van de provincie Kuna Yala. Er leven ongeveer 32.000 Guna, verspreid over 51 gemeenschappen met elk een eigen dorpsleider (Sahila). Zij woonden oorspronkelijk allemaal op het vasteland, maar na de kolonisatie door de Spanjaarden zijn ze naar de San Blas eilanden getrokken. Dit gebeurde vanaf de 16e eeuw. Inmiddels zijn er weer wat Guna ook naar het vasteland teruggekeerd maar de meesten wonen op de eilanden. 

Wij logeren 3 nachten in een eenvoudig hutje op palen in de zee. Nou ja, de inrichting is eenvoudig maar de locatie is niet in geld uit te drukken. Slapen met kabbelende golven onder je en wakker worden met een fantastisch uitzicht! En elke avond werden we getrakteerd op mooie zonsondergangen want ons terras ligt op het westen boven de zee. 
Het eten is inclusief en het is een verrassing wat je krijgt. Het menu wordt bepaald door de vangst van de dag. We hebben meerdere keren gebakken vis gekregen maar ook 1 avond krab. Een mega krab voor ons beiden, zoooo lekker! In Nederland betaal je een vermogen voor zoiets, het was echt genieten. 

Op de eerste dag gingen we met wat mannen in een bootje weg om te snorkelen en halverwege werd er even gevist. Niks geen speciale hengels, dobbers of andere fratsen, een vislijntje met een haakje en wat aas en de ene na de andere vis werd binnen gehaald. 
Deze manier van vissen is ook de enige wijze die hier is toegestaan. Ze staan geavanceerde vistechnieken niet toe, net als duiken met zuurstofflessen. Je mag dus alleen zo ver duiken als je eigen longen het toelaten. Hierdoor is het koraal rond de eilanden een van de best bewaarde ter wereld.  
Dat wisten wij van te voren niet dus bij onze eerste snorkeltocht vanaf het eigen strand, waren we aangenaam verrast met de verschillende mooie koralen en daarmee het leven in de zee. We zien veel mooie koralen en vissen zoals de manta, barracuda, zeeslakken (ook van die hele mooie grote schelpen), krabben, kreeften, tonijn en vele andere vissen die we kennen uit een zeewateraquarium. 

Communicatie is nog wel ingewikkeld met de Guna want ze spreken hun eigen taal. Sommigen spreken beperkt Spaans, maar Mirjam idem. Dus dankzij Google Translate (op de spaarzame momenten dat we hier bereik hebben) en onze beperkte woordenschat, kunnen we nog wel wat met elkaar spreken. En ach een biertje kan je overal in de wereld wel bestellen. Verder laten we ons ook maar gewoon verrassen wat er op het programma staat aan tour. 

Voordat wij op reis gingen, hebben we een documentaire gezien over de San Blas eilanden. Hierin wordt ook gesproken over de stijgende zeespiegel als gevolg van de klimaatverandering. Dit heeft in de toekomst als gevolg dat de eilanden onder water zullen komen te staan. Naar schatting is dat nu over 30 jaar.  
Daarnaast zijn de eilanden klein maar neemt het bevolkingsaantal toe waardoor de eilanden in de toekomst overbevolkt raken. Nu kwamen we al langs een eilandje dat heel vol gebouwd staat.  
Om de Guna in de toekomst een huisvesting te bieden, is Panama woonwijken op het vasteland aan het bouwen voor ze. Op de reis hierheen, reden we ook langs zo’n woonwijk in aanbouw. Deze woonwijken hebben geen charme dus het is wel een trieste gedachte dat zij hier in de toekomst zullen moeten wonen. Hopelijk loopt het niet zo snel en kunnen ze nog lang op deze pure manier blijven leven.
Nog een opmerkelijk feitje; de dames op het eiland bezitten de huizen en gaan over de financiën. De mannen krijgen stalorders om de werkzaamheden uit te voeren vanuit de hangmat waarin de dames voornamelijk in te vinden zijn.

We zijn 2 volle dagen op het eiland geweest en hebben meerdere snorkeltrips gemaakt. Overal is het koraal prachtig net als de vissen die er zwemmen. Ook zijn we twee keer op een zandbank in de zee gestopt, kniehoog water midden in de prachtig blauwe zee is wel bijzonder. 

Ook zijn we met onze dorpsoudste meegenomen naar een eilandje waar alleen de lokale Guna leven. Veel hutten zijn van bamboe en riet gemaakt en hebben een zandvloer. Ook zijn er wel betonnen gebouwen zoals de school en een van de drie ziekenhuizen van de eilanden.
Ziekenhuis is groot woord, als het ook maar een beetje  complex wordt, wordt die persoon naar het vasteland vervoerd. We kregen ook nog een uitleg in een cultureel hutje over de geschiedenis van de Guna. En ondertussen waren we aan het zweten! Niet normaal hoe warm het daar was, pffff…. We waren dus blij toen we weer op de boot terug zaten om te gaan snorkelen. 

De laatste middag hebben we nog op ons eiland een mola gekocht. Dat is een typisch handwerk van de Guna wat ze maken met kleurige stoffen en veel borduursels. Door verschillende stoffen op elkaar te naaien en stukjes uit te snijden, staan vooral geometrische vormen of maken ze ook wel diervormen.  
Ook wilde Floris graag een vlaggetje van de Guna hebben, zoals ze die ook op de boot hadden hangen. Op het hele eiland niet meer zo’n vlaggetje te vinden. Uiteindelijk is iemand z’n zus aan het werk gezet en heeft de hele avond doorgewerkt om voor ons een vlaggetje te maken. Dat gaat allemaal met de hand, geen naaimachine op de eilanden te vinden. 

De dag erna volgde de terugreis naar Panama Stad. Dankzij de reistabletjes en het plekje voorin de auto kon Floris nu ook genieten van de reis. Maar de weg zou niet misstaan als langste achtbaan ter wereld… 

Voor de laatste dagen in Panama Stad, zie de volgende blog!