4: Zee, zweten en hangmat

We verlaten El Valle de Antón en gaan verder naar het zuidwesten naar een afgelegen plekje aan de Stille Oceaan.

Onderweg er naartoe reden we over de snelweg de Interamericana. Daar werden we door een politieagent aan de kant gezet. In gebrekkig Engels zei hij dat we te hard hadden gereden. We reden net zo hard als de andere auto’s, alleen is die van ons herkenbaar als huurauto en dus als toerist. Een reden voor agenten om die toeristen dus even staande te houden. Even gezellig met de agent gepraat over voetbal, want hij hoorde dat we uit Nederland kwamen. En dus moest er even gevraagd worden voor welke club we zijn en werd Johan Cruijff ook meerdere keren door hem benoemd. We hebben maar niet gezegd dat we niet van voetbal houden. Maar goed, de “boete” was 20 dollar contant af te rekenen zonder een bonnetje, dus die beste man kon lekker uitgebreid gaan lunchen. De ervaring leert om hier maar niet tegenin te gaan en lachend te betalen.

Onderweg zagen we ook een luiaard aan de elektriciteitskabels hangen. Deze maakte het gelukkig goed, maar er sterven best veel luiaards op die manier als ze onder stroom komen te staan.

Daarna wat boodschappen gedaan en doorgereden naar de eindbestemming Playa Morillo. We hebben een eenvoudig hotel gevonden aan de Pacifische kust, direct aan het strand. Er is verder helemaal niets in de buurt, heerlijk! Geen luxe hotelkamer, geen airco, maar eenvoudig een bed en ventilator. En ’s avonds schuif je aan voor wat er toevallig die dag is gekookt.

Na aankomst heeft Floris een hangmat geregeld en die tussen twee palmbomen geknoopt. De zee is behoorlijk ruw en heeft hoge golven. Er wordt dan ook wel gesurfd op dit strand, ook op landelijk competitieniveau, maar niet toen wij er waren.

Wat doe je op zo’n verlaten plekje? Even over het strand wandelen, relaxen in de hangmat en af en toe afkoelen in de zee om vervolgens door de heftige golfslag als een soort walvis op het strand gesmeten te worden.
En na de lunch natuurlijk even een siësta doen.
Oh ja, en leuke beestjes kijken. Heremietkreeftjes, krabbetjes en zelfs kolibries bij de struiken bij ons terras. Maar die kolibries zijn zo snel, die krijg je niet goed op de foto. 

Verder is het ondanks dat het aan zee ligt en er een constante wind is, erg warm. Het koelde gelukkig ’s nachts wel drie graden af tot 30 graden… Door de hoge luchtvochtigheid voelt het aan als 40 graden. Maar met alleen een ventilator in onze kamer is het dus best warm ’s nachts.

Morgen gaan we weer verder naar onze volgende plek. Dat ligt wat hoger en heeft daardoor een koeler subtropisch klimaat. Maar voordat we daarvan gaan genieten, hebben we eerst nog een warme nacht in het vooruitzicht.